vrijdag 23 maart 2018

Peter Zantingh – Na Mattias

‘Na Mattias’ gaat over de jongeman Mattias. Hij is er niet meer en komt zelf ook niet aan het woord; wel spreken de mensen uit zijn omgeving over hem. Waarom en hoe Mattias verdwenen is – al snel is duidelijk dat hij dood is – lees je pas aan het eind van het boek. Je voelt in de voorafgaande verhalen dat hem een ramp is overkomen.


Elk van de negen hoofdstukken uit ‘Na Mattias’ is uit een ander perspectief geschreven. Alleen in het eerste en het laatste stuk komt dezelfde persoon aan het woord: Amber, de vriendin van Mattias. In andere hoofdstukken spelen mensen een hoofdrol die of hem gekend hebben of door een toevallige gebeurtenis met hem verbonden waren.

Het verlies van Mattias maakt Zantingh via de nabestaanden voelbaar. Het meest tragisch doet hij dit bij het verhaal van de moeder van Mattias, Kristianne. “Boos? Ja, dat is ze. Ze is furieus. Omdat Amber hier tussen zijn spullen woont en de enige is met de sleutel van de voordeur. Ze sluipt door het huis en zoekt naar plekken waar delen van hem zijn opgesloten. Deksels van potten die ze kan losdraaien zodat hij eruit op zal stijgen.”

Er zijn duidelijke verbanden tussen de verhalen. Een vriend van Mattias, waarmee hij een koffietent wilde beginnen helpt een blinde man met hardlopen. Beiden krijgen een hoofdstuk en hierdoor worden hun verhalen versterkt. Andere verhalen staan meer op zichzelf. Het beste verhaal vind ik ‘Nathan’. Nathan is verkoper en volgt een cursus in een strandtent. Hij is ook alcoholist. Zantingh zet hem zeer overtuigend neer. Hij is  zelfverzekerdheid, zelfs arrogant. Wanneer hij alleen in zijn strandhuisje zit, het ene na het andere biertje leeg klokkend, wordt hij steeds kleiner en zieliger. Zijn obsessies zijn mooi verwoord. Nathan meet iedere dag de temperatuur en houdt hiervan overzichten bij. En hij verzamelt Märklin modeltreinen. Een boeiend personage.

De autistische roadie in het verhaal Issam is een vergelijkbaar eenzaam type. Dit hoofdstuk kun je eveneens als een apart verhaal lezen, hoewel de link met het drama waar zoveel over gezwegen wordt ook sterk is.

Dat de verhalen niet perfect logisch op elkaar aansluiten vind ik juist een voordeel. Het boek behoudt een onvoorspelbaarheid die mij bevalt. Een eerdere lezer vertelde mij het boek in één ruk te hebben uitgelezen. Die neiging had ik niet. De spanning om de ontknoping te lezen ontbrak voor mij. Ik had snel in de gaten waar het heen zou kunnen gaan.


De stijl van Peter Zantingh is zonder opsmuk. Hij gebruikt veel dialogen en schrijft vlot. De verwerking van het verlies van Mattias, vond ik bij de directe nabestaande soms iets te vet beschreven. Vooral in het gesprek dat de moeder heeft met een vrouw wier verhaal van haar zoon wel heel dicht bij het hare komt. Los hiervan heb ik ‘Na Mattias’ met veel genoegen gelezen. Tot slot, het boek is prachtig uitgegeven en ligt heerlijk in de hand, niet onbelangrijk!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten