woensdag 13 december 2017

Jean Giono – The man who planted trees

Jean Giono was een Franse schrijver. Hij leefde van 1895 tot 1970. Hij schreef vooral historisch en mythische romans. De positie van de mens tegenover de almachtige natuur is een bekend thema in zijn boeken.


‘The man who planted trees’ uit 1953 is een lieflijk boekje. Het verhaal speelt zich af in de Provence. Een man vertelt dat hij daar veertig jaar geleden wandelde in de natuur en een oude schaapsherder tegenkwam. Ze spraken kort met elkaar. De schaapsherder zei niet veel. Hij bleef overnachten bij de man en liep de dag erop mee met hem. De schaapsherder, hij heette Elzeard Bouffier, had een enorme vracht eikels bij zich. Hij plantte deze met grote precisie en regelmaat. Hij vertelde erbij dat hij dit al jaren deed en dat zo de heuvels langzaam bebost raakte.

De daaropvolgende jaren kwam de man regelmatig terug in deze streek. Telkens zocht hij Elzeard Bouffier op, die inmiddels gestopt was als schaapsherder. Het planten van bomen was een dagtaak voor hem geworden. Hij zou dit tot op zeer hoge leeftijd volhouden. De streek voer er wel bij. Het werd een natuurgebied. De rivier stroomde weer door. Het dorpje werd opgeknapt. Alles vanwege de bomen.

Het nawoord is geschreven door Aline Giono, de dochter van Jean. Zij vertelt over de geschiedenis van dit verhaal, dat vertaald werd in vele talen. Haar vader schreef het verhaal op verzoek van het tijdschrift Reader’s Digest. De vraag was te schrijven over de meest bijzonder persoon die je ooit ontmoet hebt. Haar vader hield erg van het schrijven in opdracht. Wanneer iemand hem zou vragen om een tekst van 3.400 woorden te schrijven over schoenveters, zou hij daar heel gelukkig van worden.

Een paar weken na het inleveren van het verhaal kreeg Jean Giono een brief van Reader’s Digest waarin stond dat zij het verhaal niet konden publiceren omdat Elzeard Bouffier niet heeft bestaan. De redactie had dit uitgezocht. Jean Giiono vond het vooral komisch. Zij stellen een schrijver deze vraag en verwachten dan dat hij niet zijn verbeelding gebruikt.


Later is het verhaal vaak herdrukt. Altijd waren er mensen die vroegen waar Elzeard Bouffier precies heeft gewoond. Men geloofde in hem, en waarom niet. Aline Giono schrijft hierover: “Nature imitates art, and it wouldn’t surprise me if someone actually found an elderly shepherd who’d had spent his life reforesting whole landscapes. In fact, I’m sure he does exist. But maybe he hasn’t got such a fine name.”

Geen opmerkingen:

Een reactie posten